... E R R O R ...

LIKE.. TERROR

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Ο δρόμος του πότη (Η μπάρα είναι ένας δρόμος )

Αυτόν το δρόμο τον
περπατάς με τους αγκώνες,
τον ξεπλένεις με κρασί,
τον βρίσκεις στους αιώνες.

Αυτόν το δρόμο τον
κερνάς για να μιλήσει,
τον πληρώνεις σα γιατρό
να μη σε μαρτυρήσει.

Σ'αυτόν το δρόμο αν βρεθείς
πρέπει να τον τιμήσεις,
με το πιοτό του να λουστείς,
πάνω του να τραγουδήσεις.

Αυτός ο δρόμος είναι για τους τρελούς
που περπατούν με τους αγκώνες.
Γι'αυτούς που θέλουνε γιατρό
και γίνονται θαμώνες.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Αφιερωμένο στη Σου.
Αμάδες/Μύκονος 24-8-2016

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

3.287


-το τραγουδι σου ρε μάνα-
ευχαριστω για ολα οσα μου εμαθες και μου εδωσες
και συγνωμη για οσα δεν καταφερα





Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

χαθηκα παλι, ειπα ν' ανοιξω στη τυχη τους προσανατολισμους να δω προς τα που φυσα πανω απ' την απνοια. στο γραφω ..

ΩΡΙΩΝ

ζ'

"Νοητή λάμψη
Κυανό διάστημα
Κάθαρση της ψυχής!
Σα νά 'λειψε ο επίγειος θόρυβος
Σα να σταμάτησε η κακία της μνήμης
Καθαρό πάλλεται
Το καινούριο μας όνειρο
Μας τραβάει απ' το χέρι αόρατο χέρι

Όπου Γαλήνη γίνεται ο αθώος ουρανός
Όπου η ψυχή ελέγχεται αναλλοίωτη."


 μια φωτογραφια


Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

2920



                             γιαγιά, η μαμά σ'αγαπάει πολύ

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

φρεσκο


δεν ειμαι καταθλιπτικη^ετσι ξεβγαζω το μαυρο των αλλων^
slow down now^
γρατζουνα με^γρατζουνα με ηχε^απ'τα αφτια ως το λαιμο και απο 'κει ως τη ψυχη^
να βγαλει αιμα^
δεν υπαρχουν πια αποξηραμενες επιθυμιες^
φυσαει μονο και φυσαει^
θυμωσα αποψε^μου λειπεις^
---
μια κουνια τριζει τωρα^
ετσι ροκαναω τις ωρες των αλλων^
it’s all right now^
ξεριζωσε με^ ξεριζωσε με σιωπη^ απ’ τους ομους ως τα γονατα και από ‘κει ως τη γη
 να βγαλω τα φτερα μου^
δεν υπαρχουν πια συμπορευομενα ονειρα^
η νυχτα πεφτει (κι) η ‘μερα σηκωνεται^

φευγω αποψε^ μου αξιζει^

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Θέλω μόνο να με διαβάζεις #4

Έπρεπε να είχα βάλει φωτιά σε εκείνη τη ντουλάπα. Τώρα με μασάει πάλι με μια πείνα ψηλή σαν το δέντρο του καπλαμά της. Άδικα της τάζω βαριά χειμωνιάτικα παλτά και ρούχα εγκυμοσύνης. Θέλει το πετσί μου. Δε με νοιάζει, μόνο το νου μου φοβούμαι και εσένα, που τόλμησες να βάλεις το κεφάλι σου μέσα της και να με φιλήσεις.

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

1826

ΣΕ ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ ΜΑ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΛΗ.

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

ΛΩΤΌΣ


Τι να σου γράψω απόψε...
Αφού δε ξέρεις ότι είσαι εσύ αυτός και εγώ,
δεν έμαθα ποτέ πως γυρνάει το κλειδί για ν' ανοίξει
η πόρτα αυτού του κήπου.
Είναι που μοιάζει με εκείνη τη χώρα των αειθαλών λωτών.
Παντού μια γλύκα από 'σένα. Ένα δάσος από -όχι- .
Έτοιμη να θυσιαστώ στην εντροπία της θύμησης, πλέκω
κάθε νύχτα τα μαλλιά μου στα κλαδιά αυτού του δάσους.
Να δοκιμάσω να ξε-χάσω. Να χάσω όταν ξεχαστώ.
Θέλω να δώσω το όνομα σου
στο στρόβιλο που θα ξεριζώσει όλα τα -όχι-.
Γιατί εσύ είσαι αυτός που θα χάσεις όταν δε ξε-χάσεις. Ο λωτός.

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

ΤΙΜΉΣ ΈΝΕΚΕΝ


Εδώ και μερικές ημέρες, μου συμβαίνει κάτι αξιοπερίεργο. Ξυπνάω το πρωί ανάμεσα σε πρόσωπα οικεία που όμως δεν είσαι εσύ. Αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει, θα έπρεπε να ξυπνάω πάνω σε κάτι τραχύ, κάτι σαν άχυρο ή χώμα ή κουρελού, νιώθοντας όλη τη βρωμιά του επάνω μου, έχοντας γυμνό διπλά μου εσένα και να σκιζόμαστε σαν τα άλογα μέχρι να σηκωθεί σκόνη. Κι έπειτα ξανά και ξανά, παρατηρώντας έξω μια εξοχή που την ξέρω, υπάρχει, την έχω κιόλας επισκεφθεί από το παράθυρο, πολλές φορές στη ζωή μου, σε διαφορετικές ηλικίες, από διαφορετική κατεύθυνση και με διαφορετικές ταχύτητες. Θα 'θελα να επέμβω στα καιρικά φαινόμενα, να κάνω όλον τον ρομαντισμό μου σύννεφο και να μην τον ξαναγγίξω, φθάνει που θα τον αφήσω να σε βρέχει ενώ ασχολούμαι με τη σάρκα σου. Μισώ τον ρομαντισμό. Γεννά ανάγκες που δεν πραγματοποιούνται, ενώ μας χρειάζονται μόνο ιδέες που δεν πραγματοποιούνται, για να τις τοποθετούμε σαιζλόνγκ στην εξοχή μας. Μας χρειάζονται μόνο υποσχέσεις που δεν πραγματοποιούνται, για να λιαζόμαστε από κάτω τους όταν μας φυσάει ο χρόνος. Μας χρειάζονται μόνο αναθέματα που δεν πραγματοποιούνται, για να νομίζουμε πότε – πότε ότι κοιτάμε την πεδιάδα από την κορυφή του λόφου. Μας χρειάζονται μόνο προφητείες που δεν πραγματοποιούνται για να κοιτάμε την κορυφή του λόφου από την πεδιάδα δίχως να σηκώνουμε μια πιθαμή το βλέμμα μας. Περιφρονώ το σύνδρομο της καταβρόχθισης όσο το λύκο που χώνεται στο κοπάδι. Προτιμώ να κολυμπώ μέσα στη ρευστή γλυκιά μάζα της κρέμας, παριστάνοντας ότι προσπαθώ να μην πνιγώ. Μα ξέρουμε όλοι από καιρό ότι είναι το οξυγόνο που μας πνίγει, η έλλειψή του δεν είναι παρά η πάχνη του αγώνα, το δέρμα του φιδιού που αλλάζει, ο ηλεκτροκίνητος αγωγός της θλίψης που μας ενώνει στους χωματόδρομους, ο μακρύς λαιμός που μας επιτρέπει να κοιτάμε πίσω από το λόφο, το όνειρο που δεν είδαμε κι ο βαθύς ύπνος που αποζητάμε για να το γραπώσουμε. Η ομορφιά της ομίχλης που κρύβει την ομορφιά της θέασης. Η οσμή της άπνοιας που υπονοεί την οσμή. Ο καιρός που δεν περνά παρά μόνο τελειώνει. Δεν θέλω πια να σε φάω. Θέλω να γίνω μαζί σου τροφή στην πείνα αυτού του τέρατος που δεν το γνωρίζουμε κι όμως μας προστατεύει. Μόνο έτσι θα είναι καθώς της πρέπει παράλογη η σκηνή, όταν θα μπαίνω στην εξοχή μου από το παράθυρο κι εσύ θα μου γρατζουνάς απ' έξω το τζάμι.

Όλη η ευτυχία που σωρεύουμε στη ζωή μας χωρά σε μια γρατζουνιά στο τζάμι. 

Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

Γιατί τόσο είναι που θέλω 2010 φορές...



Εδώ.
Στην αυλή της καινούριας μου ζωής.
Θα κλείσω αυτό το χρόνο πριν ανοίξει η τελευταία του μέρα.
Γιατί τόσο είναι που θέλω να αλλάξω τα πάντα μου,
να πετάξω τα όλα μου,
να μείνω τίποτα.

Μη με κοιτάς.
Ήρθε ο καιρός να σπάσει το δέρμα μου
και εγώ, είμαι έτοιμη να μου το ταΐσω κομμάτι, κομμάτι.
Γιατί τόσο είναι που θέλω να φάει η ψυχή μου,
να περπατήσει η σκέψη μου,
να γίνω ο φόβος μου.

Τα κατάφερα.
Σαν ακριβό εισαγόμενο χαρτί,
θα μυρίζω τώρα και εγώ βαμβάκι και χλώριο.
"Παρακαλώμεν όπως μην εγγίζετε"
Οι δαχτυλιές είναι ντεμοντέ..

Χαχαχαχαχαχαχα.
Γελώ...
Για να μη κλάψω ότι με γέλασε.
Και θα πιώ.
Για να καταπιώ τη σκοτεινιά μου.

Άκου.
Σήμερα σου σερβίρω τη γαρνιτούρα της αυταρέσκειας σου..
Γιατί τόσο είναι που θέλω να ξεράσω το χτες
χωρίς να σκεφτώ το αύριο και
γιατί τόσο είναι που θέλω 2010 φορές..
Να μην είχα γράψει αυτά τα λόγια.









Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

ΜΕΤΑΓΕΝΈΣΤΕΡΕΣ ΑΝΤΑΝΑΚΛΆΣΕΙΣ



Μύρισε η μνήμη σου.Έγινε εικόνα διάφανη. Ήσουν εκεί, στην ίδια θέση, μπροστά στο καθρέφτη εκείνο. Γέμιζες τα πνευμόνια σου καπνό θέλοντας να δικαιολογήσεις τη φωτιά μέσα σου.Πόσα περνούσαν μπροστά από τα μάτια σου..Έκανες το θόρυβο του πολέμου ήχο ελεύθερο στις σκέψεις σου.Δεν άντεχες.Όλα ήταν πνιγμός.
Και εσύ.. ήξερες μόνο να γράφεις.
Μα ο κόσμος Χερ Μπέρτολτ Μπρεχτ, δεν άλλαξε ακόμα.Όσα αναδύθηκαν από εκείνο το κατακλυσμό συνεχίζουν να ζουν με επιείκεια.Ο απρόσιτος στόχος που φαινόταν ολοκάθαρα
δεν υπάρχει πια. Ο άνθρωπος δε βοηθά τον άνθρωπο.
Τώρα μου γνέφεις...
Είμαι σημάδι χαζομάρας πάνω στο αναίσθητο λείο μέτωπο του καθρέφτη..
Μόνο φως.. η κοινή μας εντύπωση στην αντανάκλαση της ασημαντότητας.

--------------------------------------------------------------------------------

Βασισμένο στην επίσκεψη μου στη τελευταία κατοικία του Μπέρτολ Μρέχτ στο Βερολίνο και στο ποίημα του "ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟΥΣ" 

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Θέλω μόνο να με διαβάζεις #3

Τα έχω δοκιμάσει όλα..
Αυτά που μου κάνανε και αυτά που δε μου κάνανε..
Τα πρόστυχα, τα συντηρητικά, τα φτηνά και τα ακριβά..
Χρόνια είμαι εδώ και ψηλαφίζω στο σκοτάδι..
Είναι παλιά η κατασκευή, του '81. Δεν έχει λάμπα.. 
Και εγώ, δεν έπρεπε να έχω μαζέψει τόσα ξένα πράγματα..
Τις νύχτες αναγκάζομαι να κοιμάμαι πάνω τους..
Ότι με ενοχλεί το κρεμάω μα έπειτα το 'χω στο κεφάλι μου..
Έμαθα να υπάρχω δίχως να φαίνομαι..
Συνήθισα να κάνω μισό βήμα και να νιώθω πως πήγα περίπατο..
Βάφτισα όλες τις γραβάτες φιόγκους απ' το φόβο μου ότι θα πνιγώ..
Και με ένα σάλι για κληρονομιά ονειρεύομαι ότι ζω στα πούπουλα..
Θέλω να βγω απ' αυτή τη ντουλάπα..
Γυμνή.

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Αντωνίου το ανάγνωσμα!!!

Υπάρχει ένα μέρος κρυφό στην καρδιά μου

http://www.youtube.com/watch?v=B_XQang8AMg




Το χρώμα της μέρας

Υπάρχει ένα μέρος κρυφό στην καρδιά μου
που μπαίνω όταν λείπει το χρώμα απ`τη μέρα.

Αυτό σε φοβίζει να έρθεις κοντά μου,
η ακλόνητη δύναμη μίας άγνωστης σφαίρας.

Πες μου,πες μου,γιατί όλοι αγαπούν
κι όλοι έπειτα ξεχνούν,
πώς είναι να πονάς και να αναζητάς
να μάθεις το γιατί
αφού έφταιξες κι εσύ.

Πες μου γιατί.
Γιατί ποτέ δε θα μάθουμε
να συνυπάρχουμε σ`αυτή τη ζωή.

πες μου γιατί αφού με αγάπησες κι εσύ.

Ποτέ δε θ`αφήσω ετούτη τη θλίψη
να γίνει ο τοίχος σε μια προσδοκία.

Τα ανείπωτα λόγια που μου έχουν λείψει
στο βάθος γνωρίζω δεν έχουν αξία.

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

ΛΑΚΩΝΙΚΟΝ - ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (1960)


Ο καημός του θανάτου τόσο με πυρπόλησε, που η λάμψη μου επέ-

στρεψε στον ήλιο.

Κείνος με πέμπει τώρα μέσα στην τέλεια σύνταξη της πέτρας και του αιθέρος.

Λοιπόν, αυτός που γύρευα,είμαι.

Ω λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο Χειμώνα ελάχιστε.

Η ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάς

Και στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ' ένα μικρό τριζόνι κατακυρώνει

πάλι το νόμιμο του Ανέλπιστου.

ΒΌΤΣΑΛΟ


Κρατάς ένα βότσαλο.
Το σφίγγεις για μιά στιγμή
και το πετάς στη θάλασσα.

Γελιέσαι.

Το άδικο, ναυάγιο δε γίνεται.
Κάθε κόκκος βυθού, κάποτε βότσαλο
σε χούφτα κλειστή ήτανε.

Απελπίζεσαι.

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΕΛΟΣ

video

Έχει τόσο κρύο
Είναι σα θάνατος αργός
Στέκομαι μόνη σε ένα λιμάνι
Δε μπορώ να θυμηθώ τι περιμένω
Μα ξέρω πως δε θα φανεί
Δεν είναι κανένας γύρω μου μα από κάπου ακούω μουσική
Είναι βιολιά που τραγουδούν τη λύπη
Τη λύπη μου για ‘σένα
Και ο χρόνος…
Σιγά, σιγά μ’ εγκαταλείπει …
Ξέρω ότι εκεί στη θάλασσα υπάρχει μια άβυσσος
Εκεί έχεις κλείσει όλα τα χρώματα από τη ζωή μου
Και προσπαθώ…
Μα να ξεφύγω δε μπορώ απ’ τη λίθη
Μη φεύγεις από το μυαλό μου σε παρακαλώ…
Με πονάει αλλά είναι το μόνο που απέμεινε
Πάρε με μαζί σου έστω
Η μοναξιά…
Είναι πιο κρύα απ’ τη σιωπή…
Και εγώ κρυώνω μαμά

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Άτιτλο



Στης μοναδικότητας το άπειρο διαχέεται η αύρα μου.
Δροσοστάλα που διασχίζει των αιώνων τα πλάτη.
Ασάλευτο της ζωής μου μονοπάτι.
Χαραγμένο σε λάθος χάρτη.

Στων πολλών την αθέατη διάβαση κρύβεται η σάρκα μου.
Βαρυσήμαντο άλας στάζει στου χρόνου μου το πέρας.
Καλά ζυγισμένος ο σκοπός της ημέρας.
Σαν ακριβό χρυσόμαλλο δέρας.
………………………………………………….
Ήχος πλάι σε ήχο.
Ξεκινάει το ταξίδι σε κατάλευκο στίχο.
Με το φως άλλαξα βέρα.

Γυρίζει ο τροχός σαν αλαβάστρινη σφαίρα.

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

Η μετάφραση των Ξωτικών

video

Οι σπόροι της γης

Και η δροσιά της αυγής

Είναι παιδιά της φωτιάς

Εκεί…

Που η ανάσα δεν έχει βάρος

Γεννήθηκε ο κόσμος για να περπατήσει

Ο άνθρωπος.

Γίναν τα νερά για να πιεί.

Γίναν τα βουνά για να νιώσει δυνατός.

Γίναν οι άνεμοι για να τον κάνουν ταξιδευτή του εαυτού του.

Όλα είναι γραμμένα κάτω από τις πέτρες που φωτίζουν τον ουρανό.

Όλα, υπήρχαν πριν από όλα.

Και εμείς θα ζούμε στις σκιές του νου,

Αιώνια καταδικασμένοι στην αρμονία και τη γαλήνη

Οι σπόροι της γης

Και η δροσιά της αυγής

Είναι παιδιά της φωτιάς

Εκεί…

Εκεί… μέσα σου…

Είναι όλα ένα.

Είμαστε όλοι ένα.

Παιδιά του ήχου που δεν έχει άκουσμα

Και όποιος δε το πιστεύει ,

Φτιάχτηκε για να το ελπίζει.

Είμαστε όλοι παιδιά του ήχου που δεν έχει άκουσμα.


Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

τι ρι ραμ τι τι ταμ


στη καθε νοτα

ο ερωτασ μου τραγουδιεται

τι ρι ραμ τι τι ταμ

και απ' τα δαχτυλα σου

τ' ονειρο γεννιεται

τι ρι ραμ τι τι ταμ

ποσο θα 'θελα

η πενα σου να γινω,

στησ κιθαρασ τισ χορδεσ,

την αγαπη μου να δινω

τι ρι ραμ τι τι ταμ


παμε παλι, παλι, παλι

μουσικεσ ειν' οι καρδιεσ

τι ρι ραμ τι τι ταμ

κι ο ρυθμοσ τουσ,

η ζωη μασ

τι ρι ραμ τι τι ταμ

και οι λυπεσ κι οι χαρεσ,

τραγουδι μειναν στη ψυχη μασ

τι ρι ραμ τι τι ταμ

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Η ζωή μου η καλικανΤΖΟΥΡΑ!

γΡάμματΑ αΝόμοια..
Με τη ζωή μου όμοια!
Ο ορθογράφος ηλεκτρονικός
και 'γω κάνω λάθ@η γενικώς...
ΞΕΚΙΝΩ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΔΙΑΘΕΣΗ
και τελειώνω με παράκρουση...
Ιδιαιτέρως απροσάρμοστη
και σπανίως ευανάγνωστη!
Λένε πως έχω ένα καλό...
τη σβηστήρα για βοηθό...
Μα δε με σώνει, δε με σώνει!!!
Καλικαντζούρα η ζωή
που όλο μεγαλώνει...

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

Γιατί πάντα θα βρέχει...


Είσαι το απρόσμενο άγγιγμα της πρώτης βροχοσταγόνας στο μάγουλο μου…
Δε σε βλέπω μα σε αισθάνομαι…
Είσαι μια «σταλιά» .. σα τη φευγαλέα μου σκέψη…
Καμιά φορά κυλάς σα ξένο δάκρυ πάνω στο πρόσωπο μου,
μετά στεγνώνεις αλλά ακόμη και τότε δε νιώθω ότι χάνεσαι…
Γιατί πάντα θα βρέχει…
Γιατί πάντα θα υπάρχει μια πασχαλιά να περιμένει τη πρώτη βροχοσταγόνα…

Ο Μονόλογος του Παλιάτσου

Τα ρούχα μου είναι φαρδιά..
Χωράνε όλες τις διαθέσεις μου..
Στο τσαλακωμένο μου καπέλο, έχω ένα φρέσκο λουλούδι κι ενώ θα ‘θελα να πω και ένα τραγουδάκι...
Ωστόσο…..
Απλά στέκομαι..
Οι άνθρωποι με προσπερνούν και έτσι πλανιέμαι ανάμεσα τους..
Μου λένε να αλλάξω, να γίνω σαν εσένα κι εγώ..
Μα πώς;
Αφού τα μαλλιά μου τα ξερίζωσαν οι σκέψεις μου…
Και τα όνειρα μου δραπετεύσαν μια νύχτα απ’ τα τρύπια παπούτσια μου…
Πώς θα μπορούσα να κλάψω πάλι χωρίς τη μπογιά κάτω από τα μάτια μου;
Τα δάκρυα μου θα γίνουν αιώνια..
δε θα ξεβάψουν ποτέ..
Γι’ αυτό σου λέω…
Άφησε με να συνεχίσω να βάζω το κόκκινο στη μύτη και το στόμα..
ο κόσμος θα γελά, μα εγώ δε θα ξεχνώ ποτέ πως ότι πω μυρίζει έρωτα..
κι εσύ, δε θα φοβάσαι να αγγίξω τη ψυχή σου γιατί θα βλέπεις από μακριά τα μεγάλα κάτασπρα γάντια μου..
τα φαρδιά μου ρούχα...
και όλες τις διαθέσεις μου.

Γράμμα στον Έρωτα...

Να μπορούσα να σου μιλήσω χωρίς να πω κάτι…
Να μπορούσα να κάνω τη ματιά μου
φωνή μες το μυαλό σου…
Θα ‘ταν παραπάνω από ιδανικό…

Πόσο δύσκολες μοιάζουν καμιά φορά οι λέξεις…
Ακόμα κι όταν δεν είσαι εδώ…

Πόσες φορές νόμισα,
ότι δε θα φτάσει το χαρτί όλου του κόσμου
Και τελικά…
Το μόνο που είχα να πω ήταν το άδειο της σελίδας…
Είναι σκέψεις που δε στις έγραψα ποτέ…
Και χάθηκαν όπως τα όνειρα που ξεχνάς μόλις ανοίξεις τα μάτια σου…

Προσεύχομαι,
Να ‘ταν οι προσευχές μου ζωγραφιές…
Να τις δείξω στους θεούς που κρύβει ο ουρανός…
Κι ύστερα αυτοί να τρέξουν να σε βρουν…
Να στα μαρτυρήσουν όλα…

Άραγε θ’ άντεχες να μάθεις πως χτυπά η καρδιά μου όταν σου εύχεται Αγάπη;

Νομίζω πως όχι…
Έχεις ακόμα μέσα σου πολύ θυμό για να καταφέρεις να κατανοήσεις τέτοια μεγέθη…

Ένιωσα τον έρωτα , να απλώνεται μέσα μου σα θαλπωρή…
Αφέθηκα στην ανάγκη μου κι ήταν όμορφα…
Τώρα μοιάζουν όλα γκρι…
Αυτό είναι το τίμημα του ρομαντικού εγωισμού μου…

Στάθηκα περήφανα άτολμη μπροστά στην αφοπλιστική σου ειλικρίνεια…
Και στο όνομα της ανωτερότητας, εκκολάφθηκαν όλοι μου οι φόβοι…

Θεωρώ τα λάθη μου, απόσταγμα αυτής της διαδικασίας και
Μου ανταποδόθηκε με το να μη με μετρήσεις σωστά…

Ίσως έτσι έπρεπε να γίνει…
Για να με εκτιμήσω περισσότερο…
Για να ‘χεις να λες.. πως κάποτε,
Ένα κορίτσι σου έγραφε ποιήματα...

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2007

Θέλω Μόνο Να Με Διαβάζεις #2


(14-3-2007)
Θα ‘θελα να ‘μουν ένα λευκό καλοκαιρινό φόρεμα…
Να με πάρει μαζί του ο άνεμος και να με ταξιδεύει στο ρυθμό μιας μελωδίας…
Δεν είναι το ταξίδι του που θα ζήλευα, μα τα’ ανάλαφρό του σώμα…
Τη μια να το νοτίζουν τα σύννεφα κι αυτό να ζητάει την θάλασσα…
Την άλλη να το ξελογιάζουν οι φυλλωσιές κι αυτό να ξελογιάζει τον βοριά για να μη τ’ αφήσει πίσω…
Αν με ρωτούσες και είχα το θάρρος να σου πω την αλήθεια, αυτή θα ‘ταν η απάντηση για το ποια παράσταση θα ‘θελα να ανέβαζε η ζωή μου σε τούτο το νησί…
Παράσταση…
Πως θα μπορούσε να ‘ταν αλλιώς, αφού όπου και αν κοιτάξεις τα πάντα στήνονται σα σκηνικό από χίλιες πρεμιέρες μαζί…
Ακόμα και οι άνθρωποι αυτού του τόπου μοιάζουν με ηθοποιοί…
Άλλοι απ’ αλλού και άλλοι αλλού, μα όλοι εδώ καλούμαστε να ερμηνεύσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό…
………………………………………………………………………………………….

(14-5-2007)
Ένας χρόνος πέρασε. Το καλοκαίρι έφτασε. Έζησα στο νησί ένα κύκλο χρωμάτων και ήταν πολλές οι στιγμές που οι μυρωδιές τους με έκαναν να το νιώσω σπίτι μου. Παρόλα τα όμορφα όμως ο καθρέφτης μου επιμένει να με αντανακλά ως ξένη κάθε πρωί. Σκέφτηκα να τον αλλάξω αυτόν τον καθρέφτη.
Θα ήταν θαρρώ σοφότερο να τον αντικαταστήσω με τα μάτια σου. Ίσως στην αντίδραση της φυσιογνωμίας σου να μπορούσα να διακρίνω ευκολότερα τα σημεία στα οποία δεν προσπάθησα αρκετά.
………………………………………………………………………………………….

(12-6-2007)
Έχω αρχίσει πια να πιστεύω ότι αν αγγίξεις την άκρη της θάλασσας είναι σα
ν’ αγγίζεις τις ακτές όλου του κόσμου. Είναι ωραίο να βλέπεις πέρα από εκεί που μπορείς. Οι ορίζοντες, διευρύνονται μόνο όταν ξεπεράσεις τα όρια σου και το μόνο σίγουρο για μένα είναι ότι αυτό το καλοκαίρι ο ορίζοντας μου φτάνει μέχρι την άλλη άκρη του Αιγαίου. Όχι επειδή άλλαξε κάτι σημαντικά αλλά γιατί έμαθα να παρατηρώ σωστά τη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Αν τη κοιτάς από μακριά, όσο θυμωμένος και αν είναι ο βοριάς, βλέπεις πόσο ολόκληρα ασάλευτη είναι. Ακόμα και τα κύματα της προδομένα απ’ το φως του ήλιου μοιάζουν με κοπάδι γλάρων που έκατσε να ξεκουραστεί στην ηρεμία της. Αν πάλι τη κοιτάς από κοντά… τότε ένα της κύμα είναι αρκετό να σου φυτέψει το φόβο...
Το φόβο, ότι ένα δάκρυ δε θα ήταν ποτέ αρκετό για να τα βάλει με τη φουρτούνα που έχεις ο ίδιος μέσα σου…
…………………………………………………………………………………………

Δεν κάνω τίποτα παραπάνω απ’ το να ανάγω τη μικροκλίμακα της καθημερινότητας μου σε έναν ιστό ο οποίος υφαίνεται από τις ανθρώπινες αδυναμίες μου…
Με λίγα λόγια, επαναπροσδιορίζομαι και είναι δύσκολο…

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2007

365...

ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΘΑ ΣΑΣ ΜΕΤΡΩ..
ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΛΕΙΨΕΣ…
ΤΑ ΒΛΕΠΩ ΟΛΑ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΜΑ ΣΑΝ ΚΑΝΩ ΝΑ Τ’ ΑΓΓΙΞΩ
ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ…
ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΔΥΟ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ
ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ…
ΤΙ ΟΜΟΡΦΗ ΣΚΕΨΗ; ΕΣΥ ΜΕ ΕΜΑΘΕΣ ΝΑ ΜΕΤΡΩ…
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2007

Είναι η Κερομανία μια Καιρομανία ;


Και εκεί που κάποτε τα μόνα κεριά που υπήρχαν στο σπίτι ήταν αυτά που είχαν περισσέψει απ’ τη περασμένη Ανάσταση ..
Τώρα κάθε γωνιά του σπιτιού μας έχει και το δικό της προσωπικό φωστήρα!
Άλλος κόκκινος και άλλος μπλε.
Άλλος για τα Χριστούγεννα και άλλος για να απωθεί τα κουνούπια!
Και εγώ αναρωτιέμαι… Γιατί αυτή η κερομανία τον τελευταίο καιρό;
Μήπως επειδή το συνηθίζει η «φενγκσουϊτζού» κυρία που προσεύχεται κάθε πρωί στο όνομα του ωροσκοπίου; Ή μήπως γιατί αποφασίσαμε ξαφνικά να κάνουμε οικονομία στο ρεύμα;
ΟΧΙ! Αρνούμαι να δεχτώ ότι αυτές οι επίπεδες (flat) διακοσμητικές μας τάσεις στερούνται του βάθους του υποσυνειδήτου μας.
Η όραση, η όσφρηση, η ακοή, η αφή και η γεύση είναι οι 5 βασικές μας αισθήσεις. Πιστεύω ότι λιγότερο ή περισσότερο η κάθε μια ξεχωριστά, έχει παίξει το ρόλο της για αυτή την υπερκατανάλωση , στερεής ή υγρής μορφής, παραφίνης.
Καθώς το βλέμμα μας κοντεύει να γίνει ένα πια με το φωτεινό pixel της οθόνης και το άχαρο αποτέλεσμα του νέον (neon), η κόρη του ματιού μας αποφάσισε να μας εκδικηθεί. Βαρέθηκε λέει τις υποσχέσεις με ημερομηνία λήξης του λαμπτήρα και αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι καυτό φλερτάροντας με τη φλόγα!!!
Στο φως του κεριού όλα μπορούν να δείξουν πιο όμορφα, πιο στρωτά.
Οι ατέλειες σε ένα πρόσωπο σβήνονται και τα χρώματα γύρο μας αντανακλούν ότι πιο λευκό έχουν μέσα τους. Οι σκιές, δεν είναι πια στατικές, ανατριχιάζουν στο παιχνίδισμα του φυτιλιού και γίνονται οι καινούργιοι φίλοι της μοναχικότητα μας.
Κύβοι, πυραμίδες, σφαίρες και όποιο άλλο γεωμετρικό σχήμα μπορεί να βάλει ο νους κλείνουν μέσα τους κάθε λογής χρώματα και μικροαντικείμενα. Έτοιμα να κάνουν τα μαγικά τους, στο σημείο και την χρονική στιγμή που εμείς θα επιλέξουμε, μας αφήνουν πολλές φορές έκπληκτους από ευωδιές που γεμίζουν το χώρο κατά την αργή καύση του νημάτινου σκελετού τους.
Η όσφρηση επομένως, αποτελεί συχνό λόγο για την ύπαρξη μίας ή περισσότερων τέτοιου είδους φωτεινών πηγών στο οικείο μας περιβάλλον. Μιας και οι μυρωδιές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με αναμνήσεις, διαθέσεις και συναισθήματα, φροντίζουμε πολλές φορές με βάση τα προσωπικά μας κριτήρια, για το αρμονικότερο ταίριασμά τους αποσκοπώντας κυρίως στη δημιουργία της ιδανικής ατμόσφαιρας…
Σε αυτό το σημείο, η νύχτα μεταμφιεσμένη σε ημίφως, έρχεται για να ολοκληρώσει αυτές τις μικρές αλλά σημαντικότατες μας «φυγές»…
Εξουθενωμένοι από τη μονοτονία και φανερά απογοητευμένοι
από την ασταμάτητη ροή ΕΤΟΙΜΗΣ πληροφορίας που δεχόμαστε θέλοντας ή όχι καθημερινά, είναι στιγμές που όλοι αναζητούμε τη γνησιότητα της φύσης μέσα μας.
Στο διάχυτο και μοιρασμένο με ισορροπία φως της φλόγας, όλες οι αισθήσεις μας διεγείρονται. Η γεύση ενός φρούτου αντανακλά διαφορετικά στον ουρανίσκο μας και η ακοή μας παρατηρούμε ότι είναι πιο ειλικρινείς από ποτέ!
Τα ακροδάχτυλά μας τριγυρίζουν επιφυλακτικά, μα γεμάτα επιθυμία τη θερμότητα που εκπέμπει η καύση λες και πρόκειται να αγγίξουν το ολόγραμμα του συλλογισμού μας…
Πώς γίνεται λοιπόν κάτι το τόσο απλό, να κρύβει μια έντονη συνδεσμολογία κινήτρων, προσδοκιών και αισθήσεων;
Η ύπαρξη της φωτιάς σε μια άμεση απόσταση, μπορεί να λειτουργεί στον καθένα μας διαφορετικά. Πρέπει όμως να αντιληφθούμε ότι το έναυσμα για όλη αυτή τη διαδικασία είναι κοινό. Ξεκινά απ’ τη συντροφικότητα της ομάδας γύρω από ένα ζεστό πυρήνα και την πρωταρχική ανάγκη του ανθρώπου για θερμότητα και μπορεί να φτάσει μέχρι και σε κάποια συμβολική έννοια της φλόγας ως "υπόσταση του άυλου".
Καμία όμως από τις παραπάνω υποκειμενικές παραπομπές δεν έχει τόση σημασία, όση το γεγονός ότι κάτι καθημερινό και ανάξιο λόγου μπορεί να μεταφράζεται σε τόση ομορφιά και μοναδικότητα…
Με αυτό το τρόπο, απαντώ σε όλους όσους προσδίδουν στη ζωή μας τον άδικο χαρακτηρισμό της πλήξης, ότι τα τετριμμένα… βαφτίζονται απ’ την αδιαφορία μας και όχι από την επανάληψη τους…
Θέλω απλά, να επισημάνω το βάθος των στιγμών μας και τη ξεχασμένη αξία της απλότητας…

Ευχαριστώ.

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2007

Θέλω Μόνο Να Με Διαβάζεις #1


(16-10-2006)

Το ευχαριστήθηκα το σημερινό ταξίδι.
Κράτησε μόνο δύο ώρες, μέσα σε ένα high speed άδειο.
Βρήκα μια θέση γρήγορα και βιαστικά λες και κάποιος άλλος θα την προλάβαινε αλλά προφανώς αντέδρασα έτσι από την ανέλπιστη χαρά μου ότι ήταν όλες δικές μου.
Έκατσα δίπλα από ένα παράθυρο το οποίο ταξιδεύοντας θα ήταν φάτσα στο φως.
Η ώρα 7:25 και ο Ραφηνιώτικος ήλιος έτοιμος να ανατείλει.
Χρώματα καινούριας ημέρας χυμένα παντού.
Η ατμόσφαιρα αισθητά ψυχραμένη από τον αποχωρισμό της νύχτας, έκανε τα ρουθούνια μου να μυρίζουν μια μικρή αρχή από χειμώνα.
Το ταξίδι ξεκίνησε.. Κούρνιασα στο ριγμένο μου κάθισμα χωρίς να ανησυχώ ότι ο σπαστικός από πίσω θα δυσανασχετήσει, μιας και δεν ήταν κανένας εκεί για να παίξει το ρόλο του.
Ξαφνικά οι νόμοι τις φυσικής με έκαναν να αντιληφθώ ότι το καράβι επιτάχυνε.
Πλησιάζουμε την ώρα της στροφής σκέφτηκα και τα νυσταγμένα μου μάτια άνοιξαν με προσπάθεια προσμένοντας να δουν επιτέλους τον ήλιο να καλωσορίζεται από τα συννεφένια μπουμπούκια πάνω στις Ευβοιωτικές κορυφογραμμές.
…Πόσο ίδιο μα και συνάμα διαφορετικό το φως της ανατολής από αυτό της δύσης…
Περίμενα αρκετά μέχρι να με φτάσουν οι πρώτες ηλιαχτίδες του βασιλιά των αστεριών και να μου ζεστάνουν το πρόσωπο.
Τις ένιωσα στις κόρες των ματιών μου.
Διαπεραστικά ευγενικές και γενναιόδωρες έθρεψαν με μιας το ξενυχτισμένο μου σώμα.
Αποκοιμήθηκα ήρεμα σα μικρό παιδί, νιώθοντας πια τον θριαμβευτή ήλιο να μου καίει γλυκά τα τσίνορα.
Η ώρα 9:30…
Ένα χέρι παρέα με μια φράση με έκαναν να ανασάνω αγχωμένα καθώς εντός ενός δευτερολέπτου θα αντίκριζα μια φυσιογνωμία παντελώς άγνωστη.
-Δεσποινίς σε ποιο λιμάνι κατεβαίνετε ;
-Μύκονο.
-Απλά να σας πω ότι είμαστε Τήνο.
-Ευχαριστώ
Αν και θα έπρεπε , δεν έκανα τον κόπο να αναζητήσω στον ορίζοντα τη Παναγία.
Ξελογιασμένη από το γλυκό ύπνο γύρισα στη βολή μου.
Θαρρώ όμως πως συγχωρέθηκα μιας και τη μοναδική ευχή που είχα να κάνω για αυτή τη καινούρια αρχή, τη θυσίασα στο να βρεθεί η Σβου.
Αυτό το γατί όσο πάει και μου μοιάζει.
Διαισθάνθηκε ένα ακόμα ταλαιπωρημένο ταξίδι και το έσκασε από το σπίτι για να το αποφύγει.
Είμαι σίγουρη πως θα γυρίσει αλλά ελπίζω μόνη της και όχι με μιλιούνια όμοιους της μέσα της.
Το επόμενο σήμα στα μεγάφωνα του πλοίου δεν άργησε να ‘ρθει.
Δεκαπέντε λεπτά βλέπεις Τήνος – Μύκονος με το γρήγορο…
Ούτε τσιπούρα με βατραχοπέδιλα δε θα το έκανε τόσο…
Σηκώθηκα από τη θέση μου νωχελικά και σχεδόν παραπατώντας.
Η πρώτη σκέψη μου ήταν η αποσκευή μου.
Παράδοξο μα αυτή τη φορά ήταν πιο βαριά και από την απόφαση που είχα πάρει.
Η ώρα 10:00 ακριβώς.
Στέκομαι μπροστά από τη μπουκαπόρτα η οποία ανοίγει με τη καθυστέρηση κακοπληρωμένου εργάτη.
Βιάζομαι να βγω έξω.
Η ώρα 10:05.
Να ‘μαι, στο απαλλαγμένο από τουρίστες λιμάνι της Χώρας.
Η συνοφρυωμένη έκφραση του : «δε με περιμένει κανείς» , νικήθηκε εύκολα από ένα χαμόγελο το οποίο προκάλεσε ίσως η πιο αισιόδοξη σκέψη που έχω κάνει εδώ και χρόνια…
«…όλα σε αυτό το νησί περιμένουν εσένα…και πρώτα από όλα η ζωή σου…»