Τα λόγια τ’ ακριβά

Μικρό παιδί κατέβηκες του κήπου τα σκαλιά,
στο πεύκο κοντοστάθηκες και ζήλεψε η μηλιά.
Κρυβόσουν απ’ τη μάνα σου, γελούσες στα κρυφά.
Στ’ αμπέλια μοσχαναθρέψες τα λόγια τ’ ακριβά.

Μεγάλωσες με χώματα κρυμμένα στα μαλλιά.
Τα όνειρα που έκανες πετάξαν σαν πουλιά.
Και κάπως επεθύμησες τα κρίνα τα μαβιά.
Στον κήπο ξαναγύρισες, μα λείπουν τα κλειδιά.

Στην πόρτα παρακάλεσες ν’ ανοίξουν τα σκαλιά,
παιδί να μπεις ανάλαφρο σαν τότε, στα κρυφά.
Το πεύκο δε σε γνώρισε, κοιτούσε χαμηλά,
μα στους κλώνους της σε σήκωσε μ’ αγάπη η μηλιά.

Μεγάλωσες και πίστεψες ο κόσμος θα σωθεί.
Στον ίδιο κήπο γύρισες, μα λείπει το κλειδί.
Σου άνοιξε η μάνα σου μ’ αμπέλια στην καρδιά.
Στον ίδιο κήπο πλήρωσες τα λόγια τ’ ακριβά.